Rozdział siódmy

,,Bądź silna, bądź silna'' cały czas rozbrzmiewało w mojej głowie. Chociaż metody autosugestii czasami nawet się przydawały, w tej chwili żadne słowa nie były w stanie mnie dostatecznie zmotywować. Niczego tak się nie bałam, jak braku perspektyw na przyszłość, a ta teraz jawiła się przed nami jak wielka niewiadoma. Zawsze wolałam mieć wszystko czarno na białym, żeby czuć się bezpiecznie. Jazda w deszczu zdezelowanym autem z kilkoma torbami w bagażniku, które były teraz naszym jedynym dobytkiem, oraz brat za kierownicą, który kompletnie nie wiedział, gdzie się podziejemy, na pewno nie składały się na sytuację komfortową. Dłonie, którymi zakryłam twarz, by ukryć przez Michałem łzy, zasłaniały mi widok i pozwalały myśleć, że to wszystko jest tylko snem, może przysnęłam siedząc w szkolnej ławce na historii, słuchając monotonnego głosu naszego nauczyciela. Kiedy jednak rozłożyłam palce, między nimi dostrzegłam przednią szybę samochodu.
-Ciii, Lenka. - uspokajająco szeptał Michał, kiedy zanosiłam się od płaczu. Po chwili poczułam, że auto zatrzymuje się i usłyszałam charakterystyczny dźwięk gasnącego silnika. Przetarłam opuchnięte oczy, próbując zorientować się, gdzie jesteśmy. Parking, na którym się zatrzymaliśmy, znajdował się między kilkoma wysokimi blokami. Place zabaw, małe sklepiki... to wszystko uświadomiło mnie w przekonaniu, że jest to jakieś osiedle. Kątem oka wyłapałam, że Michał odpina pasy.
-Zaraz wrócę, poczekaj. - odpowiedział, łapiąc moje pytające spojrzenie. Chwilę później patrzyłam, jak szybkim krokiem kieruje się do jednego z bloków, a potem znika w jego wnętrzu.
Rozglądałam się po otoczeniu, nie mając nic lepszego do roboty i starając się nie zerkać w lusterko, aby nie zobaczyć, jak okropnie wyglądam, bo co do tego nie miałam wątpliwości. Michała nie było kilka minut, nim się obejrzałam, otworzył drzwi od strony pasażera.
-Chodź.
Wyszłam na chłodne powietrze. Deszcz już się uspokoił, jednak nadal padała mżawka. Poszłam za bratem do bagażnika, z którego wzięłam rzeczy potrzebne mi następnego dnia, a po zamknięciu auta, ruszyliśmy w stronę budynku.
-Dzisiaj przenocujemy u mojego kolegi, a jutro czegoś poszukam.- powiedział krótko.
-Jakiego kolegi?- zapytałam, kiedy wciskał guzik w windzie z numerem 3. piętra.
-Nie znasz, pracujemy razem. Ale jest spoko, więc się nie martw. - powiedział, próbując posłać w moją stronę pokrzepiający uśmiech. Kiedy winda zatrzymała się na naszym piętrze, stanęliśmy przed jednymi z drzwi. Chwilę później otworzyły się, a w nich ukazała się postać kolesia, którego nigdy w życiu nie widziałam. Ubrany w bluzkę w czerwoną kratę i jeansy spojrzał na mnie swoimi szarymi oczami, marszcząc brwi, gdy przesunął wzrokiem po mojej opuchniętej twarzy.
-Wejdźcie. - powiedział, usuwając się nam z przejścia. Gdy ściągnęliśmy kurtki i buty, zostawiając je w przedpokoju, oprowadził nas po swoim małym mieszkanku. Dwa pokoje, kuchnia i łazienka, wszystko dość małych rozmiarów. Jedynym cieszącym mnie faktem było to, że najwidoczniej właściciel tego mieszkanka musiał regularnie je sprzątać, bo nigdzie nie walały się znoszone skarpety, a na meblach nie zalegała metrowa warstwa kurzu. Po przekroczeniu progu jednego z pokoi, kolega mojego brata kazał nam zostawić w nim rzeczy. Kilka sekund pozwoliło mi na ocenę tego biednie urządzonego pokoju, w którym oprócz meblościanki stała jeszcze rozkładana kanapa, a na podłodze leżał ogromny dywan.
-Chcecie herbaty, kawy? - zapytał, kiedy weszliśmy za nim do kuchni.
-Herbatę.- powiedziałam, kiedy spojrzał na mnie pytająco.
Kiedy w oczekiwaniu na parzący się napój siedzieliśmy przy stole, popatrzył na mnie po raz kolejny, lekko się uśmiechając.
-Ja się przecież nie przedstawiłem. Adrian.
-Lena. - uścisnęliśmy sobie ręce nad jasnym blatem.
-Proszę. - podał mi cukier, żebym posłodziła sobie herbatę. Mieszałam w kubku nagrzaną łyżeczką, wpatrując się w tworzący się w ciemnym napoju wir i wsłuchując się jednym uchem w rozmowę między siedzącymi przy stole chłopakami.
-Troskliwy ojczulek wrócił do domu?
-Weź mi nawet o nim nie wspominaj. - odpowiedział Adrianowi Michał z nutką zdenerwowania w głosie. Wnioskując z ich rozmowy, musieli być dobrymi znajomymi. Ta teoria sprawiła, że zaczęłam się zastanawiać, ile rzeczy jeszcze nie wiem o swoim bracie, który niewiele ostatnio ze mną rozmawiał. Doszłam do wniosku, że tak naprawdę nie mówił o sobie zbyt często, jeżeli już zdarzało nam się wymienić ze sobą kilka zdań. Na ile można nie znać swojego brata? W tym czasie rozmowa zeszła na interesujący mnie temat.
-No i co dalej? - spojrzeli na siebie, mnie jakby całkowicie ignorując. Poniekąd cieszyłam się z faktu, że nie wciągają mnie do rozmowy na siłę, a częściowo czułam się  dyskryminowana. Jak małe dziecko, którego nikt nie pyta się o zdanie, bo wierzy, że nie uzyska wartościowej odpowiedzi.
-Kurczę nie wiem. Zaczynam myśleć, że to był głupi pomysł. Działanie pod wpływem emocji chyba nie jest zbyt odpowiedzialne. - mruknął Michał, pochylając głowę nad swoim kubkiem i wpatrując się w jego zawartość. - Z drugiej strony nie mam zamiaru tam wracać z podkulonym ogonem.
-Czyli nieciekawie. Wiesz, pozwoliłbym wam zostać dłużej, ale jutro wraca mój kumpel, a w końcu nie powiem, że ma spać na ulicy, bo zagospodarowałem jego pokój.
-Pewnie, nie martw się stary. Damy sobie radę.
-Jak się powiedziało ,,A'' to trzeba powiedzieć ,,B''. - westchnęłam, czując nerwowy ścisk w żołądku, na myśl o powrocie do domu. Michał popatrzył na mnie smutnymi, niebieskimi oczami, a potem wyszedł do drugiego pokoju, żeby w oknie zapalić papierosa. Zostałam sam na sam z Adrianem, który bez skrępowania mi się przyglądał. Speszona, wbiłam wzrok w brązowe ślady, jakie herbata pozostawiła na praktycznie pustym już kubku.
-Twój brat ma głowę na karku i choć może wydawać się nieodpowiedzialny, to na pewno ma jakiś plan. Będzie dobrze. - przerwał niezręczną ciszę panującą w pomieszczeniu. Spojrzałam na niego, przyglądając się jego krótko obciętym czarnym włosom i szarym oczom.  -Dużo mi o Tobie mówił i dobrze wiem, o co mu chodzi. On sam byłby gotów wrócić do domu, żeby słuchać naśmiewania się ze strony ojca, ale ponad swój honor stawia sobie rolę starszego brata, rozumiesz?
-Co masz na myśli? - zapytałam zaintrygowana, bo najwidoczniej rozmowa na ten temat nie raz się między tą dwójką odbywała. Adrian nachylił się nad blatem, ściszając głos.
-Mówił mi, że nienawidzi ojca, ale jeszcze bardziej nie cierpi tego, kiedy jesteś nieszczęśliwa. Dla ciebie zrobiłby wszystko, po prostu jesteś dla niego ważna. Nie raz wspominał, że chciałby cię przed tym wszystkim chronić, chociaż nie wie jak. Oczywiście, wasza matka też jest dla niego ważna. - powiedział, jakby odpowiadając, na pytanie, które zadałam sobie w myślach. - Ale dobrze wie, że ta kobieta siedzi w tym za głęboko. Po prostu jesteśmy już tak skonstruowani, że czasami uzależniamy się od pewnych osób, sytuacji. Wydaje mi się, że problem ojca przeszedł na waszą matkę.
-Mama nie jest... - przerwałam, irytując się.
-Jeżeli nie, to dlaczego zamiast wyrzucić go od razu za drzwi, myśli nad daniem mu kolejnej szansy, choć powinna wiedzieć, że i tak nie dotrzyma danej obietnicy? Człowiek uczy się na własnych błędach, o ile ma ochotę się czegoś nauczyć.
-Myślisz... - znów próbowałam mu przerwać, a on nadal ciągnął swój wywód.
-Słuchaj, studiowałem psychologię i dobrze wiem, o czym mówię. Michał nie mógł zrobić nic innego, bo Twoja matka jest w takim momencie, że tylko ona sama może zdecydować, czy chce z tego wyjść, czy nie, poza tym nie dostrzega faktu, że powinna się od tego wszystkiego odciąć. Twój brat po prostu stwierdził, że nie da i Tobie zwariować, dlatego tu jesteś.
Nim zdążyłam odpowiedzieć, usłyszałam kroki w przedpokoju. Adrian odsunął się, opierając plecy na krześle, tak że gdy Michał wszedł do pomieszczenia, oboje milczeliśmy i wyglądaliśmy na zajętych swoimi kubkami. Gdy obaj pogrążyli się w rozmowie na neutralny temat, ja milczałam, zastanawiając się nad słowami Adriana. Z każdym kolejnym spojrzeniem, które mi posyłał, czułam się dziwnie. Zrozumiałam, że Michał musiał się z nim przyjaźnić i nie są tylko zwykłymi znajomymi, bo choć mój brat czasem mnie zaskakiwał, to wiedziałam, że swoje sekrety trzyma tylko dla siebie. Chyba, że nie potrafi sobie z nimi radzić.
Wstałam od stołu, przyciągając ich spojrzenia.
-Muszę nauczyć się na sprawdzian. - powiedziałam, wychodząc z kuchni. W pokoju siadłam na kanapie i otworzyłam książkę, ale nie widziałam wydrukowanych w niej słów. Cały czas nękała mnie myśl, że jest ktoś, kto zna naszą tajemnicę na tyle dogłębnie, żeby jeszcze wyciągnąć z niej wnioski. Ten człowiek wiedział o nas aż tyle, za dużo według mnie. Miałam nadzieję, że kiedyś nie odwróci się to przeciwko nam. Ale jedną z nabytych cech, które nie istniały we mnie zanim ojciec nie zaczął nas oszukiwać, była właśnie nieufność i chyba nic nie było w stanie zmienić tego, że zaczynałam widzieć wszystko w czarnych barwach.

*

Chyba wyszedł dużo krótszy niż poprzedni, ale wolałam urwać teraz, niż później w połowie. ;) 

Tak mi czas zapina, że prawie zapomniałam, że nowy post już dzisiaj. ;) Ale mam straszne urwanie głowy, naprawdę.

Zastrzyki na półce w pokoju stoją, a pierwszy czeka mnie dopiero na początku października. Takie są kolejki do lekarza specjalisty, a gdyby nie to, że już u niego byłam, to czekałabym z pół roku. 

Jak na rehabilitacje z resztą.

Nie mam czasu na czytanie książek, opowiadań, na pisanie ledwo go starcza, przepraszam was najmocniej. Na pewno pojawię się u tych, których czytam, z maksymalnym spóźnieniem, ale zawitam. Jutro już piątek, to wieczorkiem zacznę ogarniać. ;)

Weekend nadchodzi ♥ 

Co z tego, że będę się podczas niego ostro zakuwać. Przynajmniej się wyśpię. ;)

U was też tak ciężko o czas wolny? 

Wiem, głupie pytanie.

Kolejny post w poniedziałek, koło 16.