Rozdział ósmy

Zaciskając mocno powieki z trudem odwróciłam się na skrzypiącej niemiłosiernie kanapie, wbijając twarz w poduszkę. Do moich oczu docierała przedostająca się przez rolety światłość, a ja starałam się zasnąć na kolejne piętnaście minut, wiedząc, że nie ma to kompletnie sensu. Kiedy po upływie tego czasu w pokoju rozległ się dźwięk budzika, czułam się, jakby ktoś przeżuł mnie i wypluł. Byłam jeszcze bardziej niewyspana niż kilkanaście minut temu, a wszystkie mięśnie bolały mnie od niewygodnego łóżka. Wyłączyłam wciąż dopominający się mojej uwagi telefon, zerkając przelotnie na jego wyświetlacz, który poinformował mnie, że mama próbowała się z nami porozumieć. I choć miałam ochotę do niej zadzwonić,wypłakać się w jej ramię, to po prostu odłożyłam telefon, wysyłając jej wcześniej sms'a: 

,,Wszystko z nami w porządku''

Przedostałam się przez leżącego obok na poduszce Michała, którego twarz ukryta była pod burzą rozczochranych włosów. Nie pamiętam, kiedy ostatnio przyszło mi spać w jednym łóżku z bratem, pewnie kiedy oboje mieliśmy kilka lat i wspólnie bawiliśmy się klockami Lego. Okoliczność jednak wymusiła na nas pewne zmiany, a że Adrian miał nam do zaoferowania tylko jedną kanapę... Nikt chyba nie kazałby rodzeństwu spać na podłodze.

Jeden dzień pobytu u Adriana, który nam pomógł w tych trudnych chwilach, przeciągnął się do tygodnia. Okazało się, że osoba, która pierwotnie mieszkała w tym pokoju gdzieś zabalowała i postanowiła przedłużyć sobie wakacje. Było nam to bardzo na rękę, bo nie musieliśmy szukać czegoś na gwałt i bać się, że przyjdzie nam spędzić noc w samochodzie na rozłożonych maksymalnie przednich siedzeniach.

Ubrana i głodna wybiegłam z bloku i skierowałam się na przystanek, po drodze zaopatrując się w dwie słodkie bułki. Żeby dojechać do mojego liceum musiałam jechać teraz dwoma autobusami i oczekiwanie na nie zajmowało mi więcej czasu niż przedtem, dlatego stojąc obok jakiejś dziewczyny ubranej na czarno, głośno słuchającej muzyki, zatopiłam zęby w bułkę, żeby zaspokoić choć trochę dręczący mnie głód i uspokoić żołądek. Ostatnio niewiele jadłam, bo zmartwienia dostatecznie działały na mój układ pokarmowy, który jakby przestał domagać się uwagi z mojej strony tak często, jak kiedyś. Brak kolacji dzień wcześniej, bo po prostu o niej zapomniałam odbił się na mnie z samego rana, kiedy po obudzeniu byłabym w stanie zjeść konia z kopytami. 

Zawinęłam niedokończoną bułkę w woreczek i wsiadłam do autobusu, zajmując miejsce siedzące. O tej porze nie było w nim tłoku, kiedy jednak wsiadłam do drugiego przyszło mi stać, z powodu dużej ilości śpieszących się do szkoły i pracy ludzi. 

Powoli ruszyłam w stronę budynku szkoły, czekając na konfrontację z Majką. Przez ostatnie kilka dni niezbyt często otwierałam usta zarówno w szkole jak i w domu, aby z kimś porozmawiać. Można powiedzieć, że zamknęłam się w sobie i nie widziałam żadnego sensu w rozmowie, bo nie byłabym w stanie prowadzić z kimś dialogu na normalny temat, kiedy w głowie tłukła mi się myśl o tym, że uciekliśmy z domu. Nikt chyba nie zauważył mojej zmiany, bo ludzie z klasy jakoś się mną nie interesowali, ewentualnie pytając o zadanie z matmy czy ocenę. Majka po chorobie miała jednak już dzisiaj zjawić się w szkole i czułam, że przyciśnie mnie do muru. 

Co prawda na angielskim Tomek wydawał się zdziwiony moim zachowaniem, kiedy mówiłam, że niestety nie mogę zaprosić go do domu, czy wyjść po południu jeżeli chodzi o nasz wspólny projekt. Wszystkie materiały wymienialiśmy między sobą poprzez internet i wydawało mi się, że z tego powodu jest troszkę zawiedziony. Nie miałam jednak ochoty po całym dniu udawania normalnej włóczyć się z nim po mieście, bo wiedziałam, że nie dam rady tak dobrze ukryć przed nim swoich problemów. Poza tym rytuałem przez ostatnie kilka dni stało się popołudniowe siedzenie przy kuchennym stole Adriana wraz z Michałem i szukanie w gazetach oraz internecie informacji i tanim wynajmie mieszkania, na naszą kieszeń. Z każdym ogłoszeniem czuliśmy się jednak bardziej dobici, bo z kwotą, którą dostawał Michał za swoją ,,dorywczą'' pracę jako rozwoziciel pizzy nie mogliśmy zaszaleć.

Pod klasą, w której mieliśmy mieć pierwszą lekcję, zobaczyłam Majkę. Uśmiechnęła się do mnie z końca korytarza, a ja starałam się również odpowiedzieć jej uśmiechem. Nie widziałam się z nią przez cały tydzień, bo z pomocą drukarki Adriana udało mi się uniknąć odwiedzania jej w domu i wysyłałam jej skany na skrzynkę pocztową. 

-Heeej. Jak ja tęskniłam za Twoją mordką!- zawołała, kiedy byłam już blisko. Chcąc, nie chcąc musiałam się uśmiechnąć na to określenie.

-Ja też. - odpowiedziałam zgodnie z prawdą. Słuchając jej opowieści na temat jak to bardzo wynudziła się w domu i zawodów na temat, że nie odwiedziłam jej, żeby choćby przez chwilę się nie nudziła, poczułam, że brakowało mi jej przez ostatni tydzień. Była moim światełkiem w tunelu i podnosiła mnie na duchu, nawet nie do końca o tym wiedząc.

-A co tam u ciebie? - zapytała, jakby nagle przypominając sobie, że nie powinna sprowadzać rozmowy do swojego monologu.

-Nic, wielkie nic. - ucięłam temat. Spojrzała na mnie, marszcząc brwi.

-Jakaś blada jesteś. Nie łapie cię grypa? - zapytała, patrząc na mnie z zatroskaniem.

-Nie wyspałam się po prostu.- odpowiedziałam, wygryzając się w resztki słodkiej bułki, której nie zdążyłam dokończyć na przystanku.

Stałyśmy chwilę w ciszy, obserwując ludzi przechodzących korytarzem.

-Byłam po ciebie wczoraj. Mama pozwoliła mi wyjść z domu, ale ciebie nie było. - powiedziała, a ja na te słowa poczułam jak kęs bułki staje mi w poprzek gardła. - Twoja mama powiedziała, że cię nie ma i nie wie kiedy wrócisz. Wszystko z nią w porządku? Wydawała się strasznie smutna. Zawsze sobie ze mną żartowała, teraz wyglądała na przygnębioną.

Nie odezwałam się, co Majka wzięła za pewien znak.

-Przeskrobałaś coś?- zaśmiała się, patrząc na mnie. 

Chwilę zastanawiałam się nad odpowiedzią.

-Można by tak powiedzieć...- westchnęłam. 

-Nie włożyłaś naczyń do zmywarki czy nie wyniosłaś śmieci? - drążyła nadal temat. Czułam, że żołądek momentalnie mi się skręca. 

-Nie, to nie to.

-Syf pewnie w pokoju zostawiłaś? Albo nie kupiłaś masła? - zaśmiała się. Popatrzyłam na nią i w tym momencie zadzwonił dzwonek, a na horyzoncie pojawiła się nasza nauczycielka. 

A co mi tam.

-Uciekłam z domu Majka. - powiedziałam, patrząc przed siebie. Blondyna zaśmiała się, sądząc, że żartuję. Kiedy jednak nie powiedziałam nic więcej, wchodząc do klasy, chyba mi uwierzyła. Ponieważ fizyka była jednym z niewielu przedmiotów, na którym razem nie siedziałyśmy, miałam chwilę na przemyślenie dalszej strategii. Co prawda Majka siedząca kilka ławek dalej co jakiś czas odwracała się, patrząc na mnie badawczym spojrzeniem, ale nie mogła ze mną porozmawiać, więc mogłam zastanowić się, co jej powiedzieć. Czy mogę powiedzieć jej wszystko, tak jak Michał Adrianowi, bo jeśli powiedziałam o ucieczce, to muszę podać jej powód. Zmyślać, czy mówić prawdę? Prawda czy kłamstwo? Te dwa słowa cały czas obijały się w mojej głowie, a ja nie potrafiłam odpowiedzieć na to pytanie. Bałam się, że kiedy powiem jej, to zaraz wszystko się wyda. 

Siedzący przede mną Tomek odwrócił się, patrząc na mnie w dziwny sposób. Wyciągnął do mnie rękę, podając małą karteczkę wyrwaną z zeszytu w kratkę. 

-To chyba do ciebie. - powiedział, patrząc na rozwinięty skrawek. Wzięłam go do ręki i poznałam pismo Majki:

,,Na serio uciekłaś z domu?''

Oczy siedzącego przede mną kolegi, nie spuszczały z mojej twarzy oczu, wykorzystując nieuwagę nauczycielki, która rozdawała kartkówki. Spoglądając w jego tęczówki doszłam do jednego wniosku.

-Przeczytałeś to? - szepnęłam, czując, że w gardle z nerwów mam sucho jak na pustyni. Kiedy potwierdził skinieniem głowy, podniosłam rękę, a gdy chwilę potem nauczycielka wypuściła mnie z klasy pobiegłam szkolnym korytarzem do szkolnej pielęgniarki.

A potem ze zwolnieniem od niej, udając, że źle się czuję, wróciłam po rzeczy i ruszyłam w drogę powrotną do domu. Czyli mieszkania Adriana, bo to ono chwilowo stało się moim domem. Uciekając od niewygodnych wyjaśnień, choć wiedziałam, że będę musiała im wszystko wytłumaczyć. 

Patrząc na swoje odbicie w szybie autobusu wiedziałam, że nawet nie musiałam udawać choroby - moja twarz była blada jak kartka, a cała trzęsłam się z nerwów, jak w gorączce.

*

Jak to już kilka osób zdążyło zauważyć, post pojawił się tutaj niespodziewanie. Tak to jest, jak się robi kilka rzeczy na raz i zapomni zmienić dzień w automatycznej publikacji... Wydaje mi się, że ci, którzy czytają mnie od dawna, wiedzą, że na każdym blogu zdarzyło mi się to przynajmniej raz. Powoli staje się tradycją. ;)

Roztrzepana jestem. ;)

Miałam napisać piękny komentarz po przybyciu ze szkoły w poniedziałek, a los spłatał mi figla. Siedzę tutaj teraz i czuję, że zaraz wybuchnę, bo ta niedziela upłynęła mi na jeździe od rodziny do rodziny. Wypiłam dzisiaj niezliczone ilości herbaty, chyba będzie mi się śnić po nocach. ;)

Dzięki wielkie Kamilla za poinformowanie mnie smsem o tym wybryku blogspotu, bo inaczej skapnęłabym się o tym fakcie dopiero jutro po szkole, kiedy zasiadłabym do pisania odautorskiego. 

Częściowo z zaległości jeśli chodzi o opowiadania wyszłam, ale gdzie mnie nie było, prawdopodobnie niedługo dotrę. :)

Pojawiła się okazja pojechania do Oleśnicy na charytatywny turniej, na którym będzie grać Skra Bełchatów! :> Polujemy na bilety, mam nadzieję, że najpóźniej do wtorku będę mogła wam powiedzieć, czy zaliczę swój drugi mecz na żywo w tym roku i zarazem życiu. 

Jak ja chciałabym zobaczyć wszystkich tych ludzi z bliska... Pamiętam jak nierealni wydawali mi się siatkarze na LŚ we Wrocławiu, kiedy wcześniej widywałam ich tylko w telewizji. ;)

Miłego szkolnego tygodnia, niech moc będzie z nami!

A, co do postu. Kolejny pojawi się w piątek, bo tak planowo miał się pojawić. :)