Rozdział dziewiąty

Źle czułam się z faktem, że specjalnie wyciszyłam telefon, żeby nie słyszeć serii smsów, które wysyłała do mnie Majka.Wiem, nie powinnam była uciekać, ale naprawdę nie wiedziałam, jak wyjść z tej całej sytuacji. Głos w głowie podpowiadał mi, co powinnam zrobić, ale jakoś wcale się ku temu nie garnęłam.

Weszłam do mieszkania Adriana, a potem powiesiłam kurtkę na wieszaku. Buty rzuciłam w kąt przedpokoju, a potem ruszyłam do mojego tymczasowego pokoju, w którym mój plecak wylądował na kanapie, informując o tym mieszkańcom całego bloku niemiłosiernym trzeszczeniem mebla. Ta kanapa chyba przeczyła prawom fizyki, aż nieprawdopodobne wydawało się to, że nadal się trzyma i nie dotarła pod śmietnik, gdzie jej miejsce. Kiedy miałam legnąć tuż obok niedbale rzuconego plecaka, usłyszałam czyjeś kroki. Zdezorientowana wsadziłam głowę w przerwę między drzwiami a framugą, aby zajrzeć do kuchni. Koło gazówki ujrzałam ciemnowłosego właściciela mieszkania i trochę podupadłam na duchu, bo miałam nadzieję spotkać w niej Michała. To jego potrzebowałam w chwili, kiedy nie wiedziałam, jak wyjść z tej sytuacji i to w jego rękaw chciałam się wypłakać, choć wiedziałam, że kiedy mamy problemy ze znalezieniem mieszkania, nie powinnam dokładać mu kolejnych zmartwień. Próbowałam szybko wycofać się z pomieszczenia i zniknąć w pokoju, kiedy do moich uszu dotarł głos:
-Nie chowaj się. Chcesz spaghetti? - zapytał, obracając się w moją stronę.
-Nie. Dzięki, ale niedawno jadłam, nie jestem głodna. - odpowiedziałam, próbując się wymigać. Nie wiedziałam czemu, ale ciężko było mi przebywać w jego otoczeniu. Nie wiem, czy uczucie, które we mnie wywoływał można nazwać onieśmieleniem. Po prostu kiedy dosięgało mnie spojrzenie jego szarych oczu, robiło mi się dziwnie na sercu.
-Czekaj.
Odwróciłam się do niego twarzą, nadal stojąc w progu kuchni.
-Nie chcesz pogadać?
Milczałam.
-Nie wiem jak to jest w Twoim liceum, ale u mnie nie wracało się do domu tak szybko, chyba że zwiało się z lekcji. - drążył temat, mieszając sos na patelni.
-Nie uciekłam, po prostu źle się poczułam.
-Hm, a zaraz nastąpi cudowne ozdrowienie? - popatrzył na mnie, zwracając się w moją stronę. Jeden kącik ust uniósł w krzywym uśmiechu, unosząc do tego jedną z brwi.
-Nie Twoja sprawa. - mruknęłam, czując się gorzej niż w obecności nadgorliwego brata. Już sam Michał potrafił być czasami upierdliwy, a jego przyjaciel chyba próbował przejąć jego rolę podczas jego nieobecności.
-Pewnie, że nie moja. Po prostu chcę ci pomóc. - odpowiedział, wzruszając ramionami i ponownie odwracając się do mnie plecami. Zanim zdecydowałam się, czy odejść czy wejść do kuchni, na stole pojawiły się dwa talerze po brzegi wypełnione pachnącą smakowicie potrawą. Adrian siadł na krześle i zajął się jedzeniem pierwszej, nie mówiąc do mnie ani słowa. Wiedziałam jednak, że Michał wróci do domu dopiero popołudniu, więc druga porcja czekała na mnie. Ociągając się, podeszłam do stołu i usiadłam na odsuniętym wcześniej krześle, aby zacząć bez przekonania rozgrzebywać swoją porcję makaronu. W ciszy panującej w kuchni słychać było tylko stukanie widelców o talerze.
-Chcesz iść ze mną na trening? - usłyszałam, kiedy wpatrywałam się w resztki swojej porcji. Uniosłam głowę, próbując zrozumieć, czy nie żartuje. Jego szare tęczówki uparcie się we mnie wpatrywały.
-A po co? - zapytałam. Kiedy uśmiechnął się lekko, zrozumiałam jak głupio zabrzmiało moje pytanie. - Chodziło mi o to, dlaczego chcesz mnie ze sobą zabrać.
-Jeśli wolisz siedzieć w domu...- wzruszył ramionami. - Próbowałem być miły.
Podniósł się z krzesła odkładając talerz do zlewu. Kiedy wyszedł z kuchni, zawołałam za nim:
-W co ty w ogóle grasz?
-W kosza. - dobiegł do mnie jego głos z przedpokoju.
Spojrzałam w porcję spaghetti, szukając w niej odpowiedzi. Kiedy usłyszałam, jak ubiera kurtkę, zerwałam się z krzesła.
-Czekaj, idę z Tobą.

*

Jakieś półgodziny później siedziałam na trybunach hali, w której trenował. W tej dzielnicy Wrocławia byłam po raz pierwszy i nawet nie wiedziałam, że są tu ludzie, którzy w wolnej chwili woleli się poruszać i dać sobie niezły wycisk fizyczny, a nie siedzieć w domu z nosem w ekranie komputera. Najbardziej dziwił mnie fakt, że z tego co wywnioskowałam ze słów Adriana, on i jego koledzy przychodzili tutaj grać tak dla zabawy, nawet nie tworząc jakiegoś klubu sportowego.

Czułam się nieco dziwnie, będąc obserwowana przez kilku już rozgrzewających się na boisku facetów. Sądząc po ich spojrzeniach, posyłanych w moim kierunku, osoby na widowni były tutaj rzadkością. Obserwowałam jak podają sobie piłkę i przypomniałam sobie moje nieudolne próby grania w kosza, uśmiechając się na tę myśl. Kątem oka zobaczyłam, że na boisku pojawił się również Adrian, ubrany w czarny T-shirt i luźne szare spodenki. Przywitał się z kolegami, przybijając im piątki, a potem zaczął przepychać się dla zabawy z dwoma z nich, którzy cały czas się na mnie gapili. Potrząsnął głową z poważnym wyrazem twarzy, a potem rozpoczęli grę. Jakieś kilka minut później nadal czułam, jak palą mnie policzki - nie musiałam słyszeć ich rozmowy, aby domyśleć się, że pewnie jego koledzy podejrzewali mnie o bycie jego dziewczyną.

Spoglądałam jak łatwo Adrianowi przychodzi odebrać piłkę zawodnikom innej drużyny i jak za praktycznie każdym razem trafiał do kosza. Choć niewiele wiedziałam na temat tej dyscypliny sportu, to rzut za trzy punkty uświadomił mi, że na pewno gra w kosza już od dawna, inaczej nie byłby zdolny robić takich rzeczy. Przyglądałam mu się, z jaką łatwością omija przeciwników, jak przejmuje piłkę i podaje ją chłopakom ze swojej drużyny.

Kiedy zrobili sobie przerwę, podszedł do mnie. Jego włosy kleiły mu się do spoconego czoła, wyglądał na strasznie zmęczonego, ale zadowolonego.
-Chłopacy proponują, żebyś z nami zagrała.
Omiotłam spojrzeniem mierzących jakieś 1,8 kolesi.
-Nie sądzę, żeby to był dobry pomysł. Zrobię z siebie głupka, nie gram w kosza.
-Byłabyś ze mną w drużynie, dałabyś radę.
-Zmiażdżycie mnie, nie ma mowy. - zaprotestowałam, uśmiechając się do wspomnień z gimnazjum, kiedy prawie na każdej lekcji graliśmy w kosza, a ja nie raz zostałam poturbowana. Nienawidziłam momentu, kiedy miałam piłkę w rękach, a horda wściekłych, rządnych piłki i mojej krwi dziewczyn rzucała się w moim kierunku. Przypominając to sobie, jeszcze gwałtowniej pokręciłam głową.- Uwierz mi, wiem co mówię.
Przypatrywał mi się jeszcze chwilę, ale nie nalegał.
-Za pół godziny kończymy. - powiedział tylko i wrócił do kolegów.
Czekając na koniec gry, spojrzałam na telefon. Majka mocno się o mnie martwiła, najwidoczniej wydając całą kasę, którą miała na koncie, na próby kontaktu ze mną. Z wyrzutami sumienia zaczęłam otwierać smsy, które mi wysłała. Jeden z nich spowodował we mnie wybuch śmiechu:
,,Przyszłabym natłuc ci do tej pustej głowy, ale niestety NIE WIEM gdzie teraz mieszkasz.''
Czytając kolejne, poczułam, że Majce naprawdę na mnie zależy. Do tej pory bałam się nazwać ją moją przyjaciółką, bo nie byłam pewna, jak postąpi, kiedy dowie się o moich problemach. Fakt, że martwiła się, co się ze mną dzieje i gdzie jestem podniósł mnie na duchu.

Nim się obejrzałam, Adrian był już przebrany i ruszyliśmy w drogę powrotną do domu.
-Myślisz, że mogłabym zaprosić koleżankę? Zeszyty muszę przepisać. - zapytałam, podejmując decyzję.
Spojrzał na mnie zdziwiony.
-Pewnie, że możesz. A ładna ta Twoja koleżanka?
Zaśmiałam się, nie wierząc, że zadał takie pytanie.
-Faceci. - mruknęłam pod nosem, na co on prychnął.
-Uwierz mi, z doświadczenia wiem, że wy też wcale nie jesteście lepsze.
-Ona ma osiemnaście lat.
-Co z tego. Wiek to nie przeszkoda, ja mam przecież tylko cztery więcej. - powiedział, spoglądając na mnie.
-Chodzi mi o to, że faceci w Twoim wieku myślą o czym innym, mając na myśli związek.
-Yhm... Co masz na myśli? - powiedział, patrząc się na mnie z głupawym uśmieszkiem.
-Dobrze wiesz o czym mówię. - warknęłam, czując jak palą mnie policzki.
Odpowiedział mi jego głośny śmiech.
-Muszę powiedzieć Michałowi, że jego siostrzyczka nie jest taka święta, ma kosmate myśli.
-Idź do diabła. - prychnęłam, ucinając temat. Całą powrotną drogę nic nie mówiliśmy, ale za każdym razem, gdy łapałam jego spojrzenie, jego usta rozciągały się w uśmiechu. Nie wiedziałam jak nazwać, to co czułam - z jednej strony lubiłam go, a z drugiej niemiłosiernie mnie wkurzał.

*

Majka zjawiła się w moim tymczasowym mieszkaniu w tempie ekspresowym. Kiedy tylko wysłałam jej adres, wpakowała się do pierwszego autobusu i jakieś pół godziny później stała w drzwiach wejściowych, zdyszana, z plecakiem na ramieniu. 

Obrzuciła spojrzeniem przedpokój i popatrzyła na mnie z wyrzutem.

-Lena, mogłaś mi przecież powiedzieć... 

Spuściłam wzrok na podłogę, czując dławienie w gardle. Chwilę później byłam już w objęciach Majki, która kołysała mną na boki.

-Możesz mi wszystko powiedzieć, naprawdę. Zaufaj mi. - powiedziała nad moim uchem. Nie wiedziałam jakich słów użyć, żeby opisać jej, co czuję. W głowie miałam okropny mętlik.

Od odpowiedzi uwolnił mnie Adrian, który natychmiastowo pojawił się w przedpokoju, burząc smutną atmosferę. 

-Cześć, jestem Adrian. -podał Majce ręce, obcinając ją spojrzeniem, na co uniosłam brwi w zdziwieniu. Dziewczyna potrząsnęła jego dłonią bez przekonania, koncentrując się na mnie. 

-To gdzie z tymi zeszytami? 

Popatrzyłam na Adriana.

-Dobra, zwalniam wam kuchnię. - odpowiedział i zniknął w swoim pokoju pod wpływem mojego spojrzenia.
Kiedy ulokowałyśmy się przy stole, zaopatrzone w parujące kubki pełne czekoladowego cappuccino, odcięte od świata zamkniętymi drzwiami.
-Kim jest ten koleś? - zapytała.
-Kolega Michała.- odpowiedziałam krótko. Czułam, że zaschło mi w gardle, dlatego łyknęłam trochę gorącego napoju.
Wcale nie pomogło.
-Lena, możesz mi wszystko powiedzieć. Wiem, że każdy ma swoje tajemnice, ale ucieczka z domu... jest czymś mega poważnym. Nie będę naciskać, bo widzę, że cię to boli, ale skoro on...- machnęła głową w stronę skąd dochodziły dźwięki muzyki, mając namyśli Adriana-...wie, to czemu nie możesz powiedzieć i mi?
Zastanawiałam się nad jej słowami, mieszając łyżką w kubku. Po chwili doszłam do wniosku, że wolę mieć to za sobą.
-Tylko nie mów Tomkowi, proszę. - powiedziałam, zaczynając swój monolog.

*

Ale fajnie pisało mi się ten rozdział. Ostatnio miałam tyle na głowie, że publikowanie stało się dla mnie jakby przymusem, a wiadomo, że takie podejście raczej blokuje myśli, przez co pisanie szło mi jak po grudzie. 

Teraz jest lepiej. ;)

Przyznam, że nie będę już was wodzić za nos, w następnym poście poznacie mroczną tajemnicę rodziny Zawadzkich. ;)

Weekend z meczami ME... ♥

I nauką na masę kartkówek i sprawdzianów, ale lepiej patrzeć na jego dobre strony. ;)

Poza tym siedzę w domku, łykam masę preparatów z witaminą C i mam nadzieję wyzdrowieć do poniedziałku, a przynajmniej odzyskać kontrolę nad własnym nosem i głosem, bo jak to moja mama stwierdziła ,, mam głos jak facet'' przez to przeziębienie. Nie chcielibyście rozmawiać ze mną z rana czy wieczorem :D

Zmieniłam ikonkę, szykują się też zmiany szablonu. Pora odświeżyć wygląd, ten już mi się znudził.

A jaką niespodziankę miałam na myśli?

Otóż odwieszam wakacyjną-historię. Pomóc w tym ma mi Kamilla, tym razem dalszą historię będziecie śledzić z dwóch perspektyw - Kai, którą będę prowadzić ja, oraz Poli, której punkt widzenia przedstawi wam Kamilla. Justyn nigdy nie za wiele, a że i ja jestem Justyna i moja ,,wspólniczka'' też, to mam nadzieję, że będzie zabawnie.

Ba, ja to wiem. ;) 

Także zapraszam was na post informacyjny, który powinien się już pojawić. :) Jeśli ktoś nie pamięta, o co chodziło w tym opowiadaniu, proponuję zapoznać się z zakładką ,,bohaterowie''. I poprzednimi rozdziałami, bo kolejne będą kontynuacją. Dla niewtajemniczonych - jest to opowiadanie związane z siatkówką. ;)

A kolejne fragmenty dot. Leny pojawiać się będą w niedziele o 11. Myślę, że tak będzie lepiej i dla Was i dla mnie, bo i tak ja nie mam czasu pisać, a wy czytać. ;)

Dodałam piosenkę tytułową. :) Głównie ze względu na jej tekst, bo po prostu jakoś tak kojarzy mi się z Leną. Bardzo.

Prawie bym zapomniała - jadę do Oleśnicy na Turniej Charytatywny 6 października, żeby zobaczyć Skrzatów. :> Przy okazji zobaczę też Transfer Bydgoszcz, co bardzo mnie cieszy. Jak uda się zająć dobre miejscówki i zdjęcia fajne porobię z koleżankami, to na pewno podeślę wam linki. ;)