Rozdział drugi

Po małym rozeznaniu się w okolicy skierowałam swoje kroki do dość wyróżniającej się wśród pozostałych budynków galerii handlowej. Nie wiedząc, gdzie iść, odnalazłam jej plan i chwilę później powolutku zbliżałam się do piętra II, stojąc na zatłoczonych ruchomych schodach. Na górze jakiś chłopak wcisnął mi kupon na porcelanową miskę przy zakupie dwóch chińskich dań, zgięłam go w ręce i wyrzuciłam do kosza napotkanego w pobliżu KFC. Spoglądałam zdziwiona na ceny niektórych ubrań na wystawach. Że też ludzie wydają na jakiś gładki sweter kilka stówek? Nigdy nie potrafiłam tego zrozumieć. Dzięki Bogu moim oczom ukazał się sklep papierniczy. Powiedziałabym raj na ziemi. Kolory znajdujących się tam zeszytów, kalendarzy, notesów i nie wiadomo czego jeszcze aż zaklinały, aby wejść i wyjść obładowanym w te cuda. Nie dałam się im długo prosić.

W środku panował tłok. Najwidoczniej wszyscy zostawili sobie zakupy szkolne na koniec wakacji. Oglądając organizery, segregatory doszłam do wniosku, że to chyba najlepsza część szkoły. Skoro rok szkolny ma być udręką, to przynajmniej otoczę się ładnymi rzeczami.

Podliczyłam w myślach ilość zeszytów, jakie muszę kupić i zabrałam się do roboty. Wybór był tak wielki, że ciężko było mi się zdecydować. Doszłam jednak do wniosku, że i tak nie mam co robić, więc mogę równie dobrze spędzić w tej galerii cały dzień. Uzbrojona w trochę więcej pieniędzy, niż otrzymałam od rodzicielki, mogłam zaszaleć. Zapewne i tak później oddadzą mi tę część kieszonkowego, którą wydam, więc pozbyłam się jakichkolwiek wyrzutów sumienia. Po chwili ilość zeszytów trzymanych na lewej ręce zaczęła mi ciążyć. Położyłam je sobie więc tuż obok różnego rodzaju organizerów i kalendarzy, w których szukałam jakiegoś, który od razu wpadłby mi w oko. Kiedy znalazłam jeden w małe kwiatuszki, stwierdziłam, że padnie ofiarą mojego zakupowego szaleństwa i wylądował na stercie rzeczy. Po drodze zgarnęłam parę długopisów, paczkę cienkopisów, okładki na zeszyty i zakreślacze. Wygięta do tyłu pod ciężarem rzeczy niesionych oburącz, zaczęłam dreptać do kasy, rozglądając się, czy o czymś nie zapomniałam. Chwilę potem na stercie wylądował również piórnik we wzór podobny do wybranego przeze mnie kalendarza. Stanęłam w kolejce do kasy, która liczyła kilka osób i uzbroiłam się w cierpliwość. Z nudów zaczęłam rozglądać się po sklepie i obecnych w nim ludziach. Moją uwagę przykuli jednak wchodzący dopiero do środka chłopacy. Było ich trzech i wszyscy wyglądali mi na jakichś skejtów. No bo jak wyjaśnić fakt, że dwóch z nich miało na głowach wełniane czapki, kiedy na zewnątrz temperatura oscylowała w granicach ok. 25 stopni? Ubrani w bluzy i jeansy ( dzięki Bogu nie te z krokiem w kolanach), śmiali się z czegoś i rozdzielili, idąc w różne działy sklepu i równocześnie znikając mi z oczu. Zaczęłam przyglądać się ludziom w kolejce i westchnęłam, kiedy kasjerka otworzyła kasę, bo skończył się papier na paragony. Ręce mdlały mi od nadmiaru wybranych rzeczy i modliłam się, aby zrobiła to jak najszybciej. Na szczęście kolejka zaczęła szybko się przesuwać i przede mną były jeszcze dwie osoby, gdy usłyszałam, że ktoś za mną stanął. Nie byłam nawet w stanie się obrócić, aby nie zachwiać tej ogromnej sterty rzeczy trzymanej w rękach. Już teraz zaczynałam się zastawiać, jakim cudem doniosę to wszystko do domu. Z głosów, które słyszałam za plecami zrozumiałam, że stoi za mnie grupka chłopaków, których obserwowałam. Rozmawiali o jakimś meczu, ale nie przysłuchiwałam się dokładnie ich rozmowie. Zamyśliłam się, a ocknęłam dopiero, kiedy kolejka znów się przesunęła, a ja mogłam wyswobodzić ręce, kładąc zakupy na ladzie. Kasjerka zajęła się ich podliczaniem, a ja zaczęłam szukać pieniędzy w kieszeniach. Nagle podnosząc zeszyt spowodowała lawinę ołówków i długopisów, które w nieopanowanym tempie zaczęły spadać z blatu tuż pod moje nogi.

-Przepraszam bardzo. - powiedziała i najwidoczniej miała zamiar wybiec zza lady i pomóc je podnosić.

-Nie, dam sobie radę. - uśmiechnęłam się do niej ciepło, a potem kucnęłam.

-Ja pomogę.

Miałam już w ręce dwa ołówki, kiedy przede mną ukazały się najpierw kolana, bluza i głowa pozbawiona wełnianej czapki. Właściciel rozczochranych włosów ( mógłby przybić sobie piątkę z moim bratem) w kolorze ciemnego blondu uśmiechnął się do mnie i spojrzał na mnie szarymi oczami. Razem zebraliśmy rzeczy w szybkim tempie, a kasjerka skasowała je, obdzierając mnie również z połowy pieniędzy. Wzięłam resztę i reklamówkę, która ważyła chyba z tonę i odwróciłam się w stronę tego, który mi pomógł. Zdziwił mnie jego wysoki wzrost, myślałam, że jest niższy, a przewyższał mnie o trochę ponad głowę.

-Dzięki. - powiedziałam tylko, a on w odpowiedzi uśmiechnął się.

-Nie ma sprawy.

Jego koledzy w wełnianych czapkach patrzyli na mnie, kiedy odwróciłam się i wyszłam.

Nie byłabym oczywiście sobą nie wstępując do Empika. Przeszłam się działami z literaturą dla kobiet i wyszłam z jedną z książek, o której ostatnio dużo słyszałam. Obładowana jak wielbłąd postanowiłam jeszcze napić się czegoś, bo w gardle miałam sucho jak na pustyni ( czy tak nie czuje się to pustynne zwierzę?). Licząc drobne w pozostałe po zakupach doszłam do wniosku, że będzie mnie stać na shake. Stanęłam w kolejce która jak na McDonalda była dość mała i czekałam na zamówienie. Kiedy otrzymałam swój kubek doszłam do wniosku, że nie dam rady pić, iść i nieść zakupów. Usiadłam na jednej z ławek przed jakimś sklepem z ubraniami i piłam powoli zimny napój. Pozostałe ławki były w większości zajęte przez facetów czekających zapewne na swoje żony lub dziewczyny – wyglądali na śmiertelnie znudzonych. Uśmiechnęłam się na ich widok, bo zawsze wydawało mi się to zabawne, wyglądali, jakby byli tu za karę. Sama dobrze pamiętam każde zakupy z ojcem, które się już raczej nie powtarzają, ale zawsze na jego twarzy gościł wyraz znudzenia i rozpaczy.

Jakieś 10 minut i shake później wstałam i ruszyłam w stronę wyjścia z galerii, po drodze kątem oka spoglądając na wystawy. Niektóre ubrania wręcz mnie wołały, ale nie miałam już pieniędzy,a mierzenie ich i oglądanie bez możliwości zakupu... jest jak machanie psu przed nosem kiełbasą, której i tak nie zje.

Potrząsnęłam głową, kiedy nagle z myśli wyrwało mnie szarpnięcie w lewej ręce.

-Hej, może byś tak uważał? - mruknęłam, jednak nie na tyle cicho, żeby chłopak, który mnie potrącił, tego nie dosłyszał. Spojrzałam na trójkę, która próbowała mnie wyminąć i najwyraźniej nie planowała zrobić tego niezauważenie.

-Przepraszam panią najmocniej. - odpowiedział jeden, któremu grzywka, przyklepana przez wełnianą czapkę praktycznie zakrywała oczy.

-Nie dziwię się, że mnie nie zauważyłeś. - mruknęłam spoglądając na jego włosy, co spowodowało śmiech pozostałych. Ruszyłam przed siebie, słysząc za sobą kroki

-W ramach przeprosin może jakaś kawka? - zapytał, idąc tuż za mną.

-Właśnie pochłonęłam shake, może innym razem. - odpowiedziałam, próbując się wyrwać.

-Ok, ale następnym razem się nie wymigasz. - mrugnął i dołączył do reszty kolegów.

Wyszłam z galerii, myśląc, że następnego razu nie będzie. Wrocław to duże miasto, nie ma szans, żebyśmy ot tak na siebie wpadli.

Mimo to, humor trochę mi się poprawił. Sytuacja, która mnie spotkała była miła, a ostatnim razem, kiedy ktoś obcy tak uprzejmie się do mnie od nosił... nawet nie pamiętam, kiedy tak było. Cóż, takie było moje życie, już się chyba z tym pogodziłam, ale każde odrzucenie bolało. Jak na zawołanie przypomniały mi się moje przyjaźnie, które bardzo szybko się kończyły. Wystarczyło, że rodzice znajomych stwierdzali, że nie jestem odpowiednią osobą i ich dzieci nie mogą ze mną spędzać czasu. Przykre było to, że ci, których nazwałam przyjaciółmi tak po prostu się ode mnie odwracali. Myślałam, że znają mnie na tyle, żeby wiedzieć, że jestem inna.

Nigdy nie rozumiałam, dlaczego wszyscy tak źle oceniali mnie, Michała i moją mamę. Dlaczego musieli stosować wobec nas jedną miarkę? Każdy sam pracuje na swoje życie i nie powinien być potępiany za błędy kogoś z nim spokrewnionego. Ale tak niestety było i nie dało rady tego zmienić. Wystarczyło, że mój ojciec ,,zaszalał'', narobił kłopotów, nie myśląc, że skutki jego czynów wpłyną także na nas. Jeżeli ktoś dobrze nas znał, powinien wiedzieć, że nigdy nie zrobilibyśmy czegoś takiego, jak on. Szkoda tylko, że strach i złość blokowała ludziom racjonalne myślenie.

Otworzyłam drzwi do domu, ściągnęłam buty w przedpokoju i weszłam do kuchni, w której przy kawie siedziała moja mama. Ubrana, umalowana wyglądała o niebo lepiej, niż w ciągu ostatnich kilku tygodni, kiedy była po prostu cieniem człowieka.

-Widzę, że zakupy się udały. - skomentowała moją wypchaną po brzegi reklamówkę. Zauważyłam, że część zeszytów w twardej oprawie próbowała swoimi rogami przebić się na wolność. Ona chyba też to zauważyła.- To cud, że to wszystko doniosłaś.

-Też jestem w szoku. Chcesz zobaczyć? - uśmiechnęłam się do niej, a ona przytaknęła.

Na stole wylądowały wszystkie artykuły szkolne, wraz z książką i kalendarzem. Kiedy już obejrzała wszystko, zaczęła pytać mnie o wrażenia dotyczące miasta, sklepów i ogólnie okolicy.

-W porządku. A ty jak, przygotowana na rozmowę o pracę? - zapytałam, upijając łyk z jej kawy. - Błe, ale to słodkie. Syp mniej cukru.

-Zrób sobie swoją cwaniaku. - odpowiedziała, zabierając mi kubek. - Gotowa. Boję się trochę, ale chyba będzie ok. Zaraz wychodzę.

-Dostaniesz tę robotę, jesteś najlepszą księgową na świecie. Ja trzymam kciuki. - mrugnęłam. Zabrałam rzeczy i zgięta pod ich ciężarem weszłam po schodach do pokoju. Rzuciłam je byle jak na łóżko i zmęczona tym wyczynem położyłam się na nim, czując jak długopisy gniotą mnie w plecy.

Musiałam przyznać, że zaczynało mi się w tym miejscu podobać. Może dużo zależy od nastawienia, leżeli człowiek myśli pozytywnie, to chyba lepiej mu się układa. Przypomniałam sobie, jak jeszcze jakiś czas temu cały czas kłóciłam się z mamą o każdy drobiazg, jakby winiąc ją w pewnym sensie za to, co działo się z naszą rodziną. Z perspektywy czasu wiedziałam, że byłam niesprawiedliwa. Zdecydowałam, że przeprowadzka jest dobrą okazją do zmiany nastawienia. Jeżeli było jej ciężko, bo każdy z nas przeżywał to na swój sposób, to przecież nie było sensu, żeby jeszcze dokładać jej zmartwień. W trudnych chwilach każdemu potrzebne jest wsparcie, a rodzina chyba powinna tę potrzebę zaspokajać.

Mimo to nie mogłam czasami nie być zła na ojca. Gdyby nie on, nadal mieszkalibyśmy w jednej z dzielnic Warszawy, chodziłabym z przyjaciółkami do kina, a w wolnym czasie jeździłybyśmy po mieście, ot tak bez celu. Miałabym z kim się pośmiać i nie musiałabym się bać o opinię innych ludzi, bo dziewczyny by mnie wspierały. Zawsze tak było. Ale kiedy wszystko wyszło na jaw i zaczęły się nasze problemy, zaczęły znikać. Wymawiać się jakimiś pilnymi do zrobienia rzeczami. Na początku nie chciałam wierzyć, że moje przyjaciółki, z którymi stawiałam czoła szkolnej rzeczywistości od jakichś 9 lat, nagle przestaną ze mną przebywać. Wierzyłam im, bo miałam do nich nieograniczone zaufanie, które jednak zawiodły, nie chcąc w twarz powiedzieć mi, dlaczego mnie unikają. Przejrzałam na oczy dopiero pewnego dnia, kiedy jak zwykle musiały pomagać rodzicom, czy coś w tym rodzaju. Z nudów postanowiłam wybrać się w miejsce, gdzie przeważnie chodziłyśmy, do naszej ulubionej kawiarni. Przechodziłam koło jej ogromnego okna, aby w środku dostrzec... moje przyjaciółki. Pamiętam, że w oczach zakręciły mi się łzy, nie chciałam jednak robić scen. Po prostu otarłam je rękawem mojej bluzy, a potem wsiadłam w odpowiedni autobus, który dowiózł mnie do domu. I tak kontakt się urwał. Nie miałam ochoty z nimi rozmawiać, a one już dawno nie miały na to czasu i chęci. Z przyjaciółek, które nie potrafiły spędzić bez siebie dnia, stałyśmy się całkiem obcymi ludźmi. W szkole jedna z nich, Sara, już ze mną nie siedziała. Cała klasa spoglądała na mnie jak na trędowatą. Miałam dość takiego życia i praktycznie każdego dnia, po powrocie, płakałam w poduszkę. Podobna sytuacja spotkała mnie już w liceum, tyle że zaczęło się o wiele lepiej, bo poszłam do pierwszej klasy razem z ludźmi, którzy nie znali siebie nawzajem, nie musiałam się więc bać, że rozbiję jakąś paczkę i stworzyłam swoją. Szkoda tylko, że była tak nie trwała jak ta z czasów podstawówki i gimnazjum.

Nigdy nie pytałam Michała, jak on czuł się, kiedy na jaw wyszła cała ta afera, a naszą rodzinę zaczęto traktować z pogardą. Akurat kiedy przeprowadzaliśmy się po raz pierwszy, zaczął studia ale chyba nie było zbyt kolorowo, bo postanowił wyprowadzić się razem z nami, choć już wynajmował mieszkanie z przyjacielem. On nie wracał do tego tematu, ja też nie chciałam. I miałam nadzieję, że nie będę musiała przechodzić tego wszystkiego od początku.

Miałam jednak głupie wrażenie, że w naszym przypadku potwierdzi się powiedzenie ,, do trzech razy sztuka''.

*
Kolejny rozdział w... środę. Też o 11.

Komentarz nikły, przepraszam, ale to z powodu braku czasu. ;) Po prostu przecieka mi między palcami, poza tym za chwilę muszę zabrać się do roboty, bo mnie mama popędza, a jej lepiej nie podpadać. ;)

A kolejny tydzień wakacji zleciał, jeszcze jeden i zaczyna się nasza (szara?) szkolna rzeczywistość. Albo studia. ;)  Uświadomicie mnie, do jakiej klasy się wybieracie, czy na którym roku studiów jesteście? Chcę mieć wszystko poukładane. ;)
Przy okazji pozdrowię wszystkich, których teraz jak mnie czeka maturalna. :)