Rozdział trzeci

Spojrzałam w brązowe, jeszcze większe niż zawsze oczy, podkreślone lekko czarną kredką. Były przerażone. W ogóle całokształt obserwowanej postaci powodował jeszcze większy ścisk w żołądku. Biała bluzka z podwiniętymi do łokci rękawami, czarne spodnie i płaskie buty. Ciemnobrązowe, prawie czarne włosy opadały na plecy delikatnymi falami. 

Widok samej siebie w odbiciu lusterka jakoś nie podniósł mnie na duchu. Zaczęłam zastanawiać się, jak jest w tej mojej nowej klasie. Czy ubranie butów na płaskim będzie przeżytkiem, może powinnam ubrać jakieś wyższe buty? Można kłamać, że wygląd się nie liczy, ale ważne jest pierwsze wrażenie, a ja nie chciałam dać plamy.

Myjąc zęby, bo czas nieubłaganie uciekał, czułam rosnącą w gardle gulę. Z nerwów ledwo byłam w stanie przełknąć ślinę.

-Dasz sobie radę Lena, dasz... - zaczęłam cicho mówić do przerażonej dziewczyny w lustrze, która jednak nie zmieniła wyrazu twarzy.

-Ja rozumiem, że się denerwujesz, ale na litość boską, ten dom ma tylko jedną łazienkę, a ja jej pilnie potrzebuję, więc może porozmawiaj ze swoim odbiciem w łyżce, czy coś? - usłyszałam zaspany głos, lekko przytłumiony przez zamknięte drzwi. Nie chcąc uprzykrzać mu życia, otworzyłam drzwi, żeby ujrzeć opartego o framugę brata w białej bluzce na ramiączkach i kolorowych bokserkach. Jego włosy sterczały każdy w inną stronę, a zarost z jakichś dwóch tygodni razem z całą resztą sprawiał, że wyglądał jak młodociany menel.

-Strasznie wyglądasz. - zaśmiałam się, czując, jak stres powoli odchodzi na dalszy plan.

-Ty też. - powiedział nawet nie patrząc i zamykając za sobą drzwi. Pokręciłam głową i zeszłam na dół, zmienić buty.

Wakacje minęły mi bardzo szybko, na praktycznym nicnierobieniu. Moje wychodzenie z domu polegało albo na wycieczce ,,krajoznawczej'' i orientowaniu się gdzie co można kupić, albo odwiedzaniu basenu czy bieganiu. Kilka razy grałam z Michałem w tenisa i dzięki tym wszystkim czynnościom nie bardzo się nudziłam. Odwiedziłam nawet bibliotekę, żeby mieć co czytać i jakoś to wszystko zleciało. A teraz trzeba było stawić czoła obcym ludziom, z którymi będę zmuszona przebywać aż do matury. Ten szmat czasu mnie przerażał.

Buty na platformie, które ubrałam po zastanowieniu, może dodawały mi  kilkunastu centymetrów wzrostu, ale na pewno nie były dobrym pomysłem. Czułam, że moje nieprzyzwyczajone do nich nogi odmówią posłuszeństwa podczas drogi powrotnej, ale nie bardzo chciałam o tym myśleć. Wsiadłam w jeden z miejskich autobusów, a po chwili jazdy byłam na miejscu.W moim polu widzenia pojawił się budynek z czerwonej cegły, porośnięty bluszczem i już dosyć znajomy. Kilka dni wcześniej przyszłam zapytać o spis książek i jakieś informacje, gdzie mam przyjść na rozpoczęcie i o której ono będzie. Teraz poinstruowana wmieszałam się w tłum ludzi, którzy rozglądali się tak jak ja, tyle tylko, że sądząc po ich wyglądzie i zmieszaniu na twarzy, oni byli ,,pierwszakami''. W grupie zawsze raźniej, szkoda tylko, że musiałam przechodzić przez to sama. Mimo iż już raz spotkała mnie taka sytuacja i musiałam dołączyć do już pogrupowanej klasy, nie przyzwyczaiłam się do tego i liczyłam na łut szczęścia.

,,No Lena. Musisz być twarda, a nie miętka'' – powiedziałam do siebie w myślach i złapałam za klamkę do klasy numer 15. Od razu zwróciło się ku mnie jakieś dwadzieścia par oczu i tylko wychowawczyni, stojąca przy biurku uśmiechnęła się do mnie, wiedząc, kim jestem.

-Dzień dobry. - powiedziałam, nie wiedząc, czy reszcie klasy powiedzieć ,,cześć'', czy może lepiej się nie odzywać. Postanowiłam zostać przy tej drugiej opcji.

-Dzień dobry, dzień dobry. - powiedziała wciąż się uśmiechając kobieta, podchodząc do mnie i prowadząc mnie na środek klasy. Mogła mieć coś ok. 50. lat, a jej ciepłe spojrzenie przypominało mi moją babcię i wiedziałam już, że ją polubię.

-Kochani, to nasza nowa uczennica, będzie nam towarzyszyć przez ten ostatni rok liceum- Lena Zawadzka.

-Cześć wszystkim. - powiedziałam, czując się niezręcznie. Nigdy nie lubiłam być w centrum zainteresowania.

-Mam nadzieję, że przyjmiecie ją ciepło i pokażecie, co i jak. Maja, mogłabym cię prosić o zaopiekowanie się koleżanką, przynajmniej przez jakiś czas? - powiedziała nauczycielka, spoglądając na dość wysoką blondynkę, siedzącą w czwartej ławce przy oknie. Miała niebieskie oczy, a jej włosy były zawinięte w niedbały kok na czubku głowy.

-Oczywiście pani profesor. - odpowiedziała, uśmiechając się, a w jej policzkach pojawiły się dołki.

-To może się jeszcze wszyscy przedstawicie, zanim Lena usiądzie? Zacznij, Kamil.

Po kolei przesuwałam spojrzeniem po odzywających się ludziach, starając zapamiętać jak najwięcej imion. Wiedziałam, że większość wyleci mi z głowy zanim wyjdę ze szkoły. W pewnej chwili zdziwiłam się, widząc jedną znajomą twarz. Na końcu sali, w rzędzie przy drzwiach siedział chłopak, który pomógł mi w sklepie papierniczym pozbierać rozsypane długopisy i ołówki. Chyba również mnie poznał, bo uśmiechnął się, mówiąc:

-Cześć, jestem Tomek.

Odpowiedziałam czymś w rodzaju uśmiechu, wciąż obejmowana ramieniem przez wychowawczynię.

Kiedy ostatni chłopak skończył mówić, usiadłam obok Mai, która od razu odwzajemniła mi się uśmiechem. Każdy z nas dostał plan lekcji, a po kilku niezbędnych informacjach, typu : ubezpieczenie, mogliśmy rozejść się do domów. Według planu następnego dnia mieliśmy tylko 5 lekcji i czułam, że to dobry początek roku szkolnego. Wraz z wyjściem na korytarz w tłum innych uczniów, poczułam jak schodzi ze mnie napięcie. Pchnęłam drzwi wejściowe i odetchnęłam świeżym wrześniowym powietrzem, powolutku idąc przed siebie w niebotycznie wysokich butach.

-Hej, zaczekaj.

Zdziwiona odwróciłam się, zastanawiając, czy te słowa są skierowane do mnie. Po schodach z pewną trudnością schodziła Maja, również w strasznie wysokich butach. Kiedy wreszcie do mnie dotarła, zauważyła, że przyglądam się jej szpilkom.

-Te buty to tragedia. - pokręciła głową.

-Coś o tym wiem. - spojrzałam na swoje, wywołując na jej twarzy uśmiech.

-Chcesz być piękna to cierp, tak mówią. - skomentowała. - Nie o tym chciałam z Tobą pogadać. Znasz już trochę Wrocław?

-Jestem tu od jakichś dwóch tygodni, trochę zwiedzałam. - odparłam, gdy powoli szłyśmy przed siebie.

-A gdzie mieszkasz?

-Kwiatowa 20.

-To niedaleko. Może wpadnę po ciebie po południu? Oprowadziłabym cię i dała trochę wskazówek jak przetrwać rok z naszymi okropnymi nauczycielami?

Spojrzałam w jej niebieskie oczy z lekkim zdziwieniem, zastanawiając się, czy może się ze mnie nie nabija.

-Ale ty tak na serio? Wiem, że Domańska kazała ci się mną opiekować, ale nie musisz tego robić, jeśli nie chcesz.

-Co ty głupoty gadasz. To ja poprosiłam, żebyś doszła do naszej klasy.

-Myślałam, że nikt nie wiedział o tym, że będę się z wami uczyć. - powiedziałam zdziwiona. Przeniosłam się przecież w wakacje, kiedy raczej nikt do szkoły nie chodzi.

-Musiałam przynieść jakieś papiery na stypendium i akurat wtedy w sekretariacie zastanawiali się, co z Tobą zrobić. Zaproponowałam, żebyś trafiła do nas, bo jesteśmy chyba najmniejszą klasą maturalną, a poza tym dziewczyn zawsze było nieparzyście.

-Yhm. - odpowiedziałam mało inteligentnie, bo natłok informacji i tempo, w jakim je podawała, były dla mnie niezłym wyzwaniem.

Doszłyśmy już do mojego przystanku, który pełen był uczniów czekających na swój autobus.

-Tym samym jeździsz? - zapytałam, zdziwiona, że stanęła obok.

-W sumie to innym, ale tym też dojadę. - wzruszyła ramionami.

Majka umilała mi czas oczekiwania na nasz transport, opowiadając o przygodach z zeszłego roku. Zaczęła nawet omawiać każdego nauczyciela z osobna i dawać wskazówki, u których muszę przycisnąć się do nauki, a u których wystarczy tylko pojawiać się regularnie na zajęciach i nie przeszkadzać. Kiedy autobus nadjechał i zajęłyśmy miejsca stojące, nadal dużo mówiła i poczułam, że chyba zaczynam ją lubić. Myślałam, że wszyscy w klasie od początku będą wobec mnie nieufni i może nieuprzejmi, a Majka wcale taka nie była. W ogóle wydawała mi się być spoko osobą i miałam wrażenie, że mam rację. Może trochę zbyt dużo mówiła, ale pozwalało mi to milczeć i sama nie musiałam zbyt wiele ujawniać na swój temat, co było mi na rękę. Kiedy na horyzoncie pojawił się mój przystanek, wymieniłyśmy się telefonami i umówiłyśmy się, że blondyna podejdzie pod mój dom. Co prawda Majka oferowała spotkanie się na mieście, ale nie bardzo wiedziałam, o jakie miejsce jej chodzi, dlatego też, aby uchronić mnie przed krążeniem po mieście i wypytywaniem ludzi o kawiarnię, zdecydowała, że sama mnie tam zaprowadzi.

Weszłam do domu, otulona ciszą, która towarzyszyła mi już od momentu postawienia nogi na chodniku i pierwsze co zrobiłam, to zrzuciłam z nóg te cholerne buty na platformach. Boso przeszłam się po pokojach, zaglądając do każdego, co upewniło mnie w przekonaniu, że nikogo nie ma. Mama dostała pracę, więc pewnie wróci wieczorem, a Michał... jak to Michał, zapewne poszedł szukać wrażeń. Wspięłam się po schodach na poddasze i weszłam do swojego pokoju.

Rozpięłam guziki białej bluzki, rzuciłam ją na obrotowe krzesło, stojące obok biurka. Czarne spodnie również szybko wylądowały w tym miejscu, a ja po chwili grzebania w szafie wyciągnęłam top z flagą Stanów Zjednoczonych, który kiedyś w przypływie nagłej inspiracji mojej jednej kumpeli, sama zrobiłam. DIY i te sprawy. Wciągnęłam jasne jeansy, włączając przy tym płytę Justina Timberlake'a. Kiedy z głośników mojej niedawno zakupionej wieży popłynęły dźwięki ,,Body Count'' usiadłam po turecku na moim puchatym dywaniku, też jeszcze pachnącym sklepowymi półkami i zaczęłam studiować plan, który będzie mi towarzyszyć tydzień po tygodniu.

Klasa, do której poszłam była klasą lingwistyczną. Cóż, zawsze twierdziłam, że jestem ścisłowcem, dlatego w planie widniało również dużo godzin matematyki. Nie bardzo wiedziałam, co z tym fantem zrobić i gdzie pójść po liceum. Mama starała się mnie jakoś nakierować, abym wzięła się może za księgowość? Czułam jednak, że dni wypełnione podliczaniem cyferek nie są dla mnie. Dlatego...stwierdziłam, że pójdę na filologię. Szału nie ma, zbyt dużo ludzi na to idzie i pewnie będę bez pracy, ale kurczę. Nie umiałam sobie zaplanować przyszłości. Nie wiedziałam, co chcę robić, czasami wstając rano nie miałam pojęcia co zjeść na śniadanie, a miałam decydować o swoim przyszłym życiu? To chore.

Wrzuciłam do czarnego plecaka kilka zeszytów. Stwierdziłam, że podręczników nie biorę, mogę udawać, że jeszcze nie kupiłam. Nie znałam zwyczajów panujących w klasie i nie chciałam wyjść na lizusa. Kilka długopisów i mogłam podbijać liceum. MOJE liceum. Chyba minie trochę czasu, kiedy się do tego przyzwyczaję.

Było już wczesne popołudnie, kiedy brzuch dał o sobie znać. Zbiegłam po schodach do kuchni, żeby po otwarciu lodówki usłyszeć echo.

-A miał zrobić zakupy... - westchnęłam, myśląc o bracie, który zaginął gdzieś po moim wyjściu i nadal nie wrócił. Wzięłam z najniższej półki jogurt o smaku pieczonego jabłka, za którym nie przepadałam, ale lepsze to niż nic. Po dosypaniu płatków kukurydzianych nie był taki zły i chwilę później zabiłam głód, albo lekko go przytłumiłam. Odstawiałam łyżkę do zlewu, kiedy usłyszałam dzwonek do drzwi. Zdziwiona, podeszłam do nich i ujrzałam Majkę. O jakieś dwie godzinki za wcześnie.

-Cześć. Sorry, że ja tak szybko, ale kompletnie nie miałam co robić w domu. Masz teraz czas? - spojrzała na mnie niebieskimi oczami, z miną wyrażającą zmieszanie. Ona również się przebrała – miała na sobie legginsy w jakieś kolorowe wzorki i biały T-shirt oraz małą torebkę.

-Dobra, tylko buty ubiorę. - złapałam stojące w przedpokoju czarne trampki i leżącą na półce torebkę, po czym wyszłyśmy i skierowałyśmy się w stronę przystanku, a w mojej głowie pojawiła się myśl, że wyobrażałam sobie ten dzień inaczej. Sądziłam, że po rozpoczęciu przeleżę dzień załamana w swoim pokoju, podgryzając gorzką czekoladę i użalając się nad sobą, pisząc różne czarne scenariusze, a nie to, że osoba, której praktycznie nie znam, wyjdzie poza rolę szkolnej niańki i zechce przebywać ze mną poza jej murami. Mimo, że nie miała o mnie zielonego pojęcia. Cóż... najwidoczniej ludzie potrafią zaskakiwać również i w pozytywnym znaczeniu tego słowa.

*

Wiem, że akcja toczy się ślimaczym tempem, ale mam nadzieję, że po kilku wcześniejszych opowiadaniach do tego przywykliście. Bo jak się zacznie, to wszystko naraz. ;)

No i mamy już środę. Jak sobie pomyślę, że już tylko kilka dni dzieli mnie od tej masy roboty. Dobra, nic o szkole, cieszmy się ostatnimi chwilami wolności! 

Chciałam obejrzeć jakieś fajne filmy. Polecacie coś? Oprócz ,,Miasta kości'', bo to obowiązkowo pojawiło się na mojej liście. ;)

Kolejny post w sobotę. Dodaję tak rzadko, żeby zrobić sobie zapasy na rok szkolny, kiedy w środku tygodnia nie będę miała jak pisać. A, że planuję odwieszenie wakacyjnej-historii, pod koniec czy nawet po zakończeniu wakacji (o ironio), to tam też muszę zrobić sobie mały zapasik. Jeszcze nie wiem, kiedy to nastąpi, ale jeśli tak się stanie, na pewno się o tym dowiecie. :)

EDIT : AAAAAAAAAAAAA. Aga (MissJacksonn) PRZEPRASZAM. Chciałam dopomóc... i kliknęłam ,,usuń komentarz'', ten co sama próbowałaś usunąć. Odświeżam, a tu... CHOLERA JASNA.
Nawet nie zdążyłam go przeczytać, mam nadzieję, że to czytasz i choć w ułamku przybliżysz mi jego treść i wybaczysz moją niezdarność. :)