Rozdział pierwszy

Kiedy wróciłam do domu, zegar w kuchni wskazywał 8 rano. Wspięłam się po schodach na poddasze, a potem weszłam do swojego pokoju. Ogarnęłam spojrzeniem bałagan, jaki się w nim znajdował – wprowadziliśmy się dopiero przedwczoraj, więc nadal nie zdążyłam wszystkiego wypakować. Zakupiona dzień wcześniej szafa świeciła pustkami. Korzystając z sobotniego ranka i tego, że reszta rodziny jeszcze spała, zabrałam się do roboty.

Otworzyłam pierwsze lepsze pudełko, aby znaleźć w nim spodnie. Ogólnie kartonów z ciuchami miałam niewiele – 3 czy 4. Wyprowadzaliśmy się w pośpiechu, więc wybrałam tylko te ubrania, w których chodziłam, reszty nie było sensu zabierać. Kiedy zobaczyłam dno pudełka, zabrałam się za otwieranie kolejnych. Po jakiejś godzinie szafa prezentowała się lepiej – po znalezieniu wieszaków z kurtkami i bluzami oraz ułożeniu butów. Puste kartony zabrałam złożone w kąt, zabierając się za resztę. Kiedy wypakowywałam kilka ulubionych książek, białe drzwi do pokoju otworzyły się i pojawiła się w nich głowa mojej mamy.

-Lenka, jadłaś coś? - powiedziała lekko zachrypniętym głosem, zawinięta w szlafrok.

-Nie, mamo, nie jestem głodna.

-Wiesz, że musisz coś zjeść. - powiedziała z wyrzutem.

-Jak skończę to na pewno coś przekąszę. - odpowiedziałam, odwracając się do niej plecami i kontynuując pracę. Po chwili usłyszałam cichy dźwięk zamykanych drzwi. Kiedy książki ładnie prezentowały się w mojej nadal świecącej pustkami biblioteczce, zabrałam się za rozpakowywanie innych drobiazgów. Mojego szczęśliwego misia rzuciłam na łóżko, płyty położyłam na podłodze, nie wiedząc co z nimi zrobić, ponieważ jeszcze nie miałam wieży, w której mogłabym je odtwarzać. Znalazłam torbę z laptopem w środku i ułożyłam ją na biurku. Prawie skończyłam rozpakowywanie, kiedy drzwi znów się otworzyły i do pokoju weszła mama z kanapką i sokiem. Postawiła je na biurku, a potem wskazała palcem nic nie mówiąc.

-Mówiłam, że nie jestem głodna.

Spojrzała na mnie, krzyżując ręce.

-Dzięki.

Ta odpowiedź chyba ją usatysfakcjonowała, bo odwróciła się i wyszła, wcześniej nieudolnie ukrywając wyraz triumfu na twarzy. Uśmiechnęłam się mimowolnie i zabrałam za jedzenie. Czy to nie dziwne, że zawsze kanapki zrobione przez kogoś smakują o niebo lepiej, niż te zrobione własnoręcznie?

Moje rozmyślanie nad tą kwestią przerwał brat, który wtargnął do pokoju. Jego ciemne, lekko kręcące się włosy jak zawsze były rozczochrane, a grzywka opadała mu na czoło. Zawsze dziwiłam się, że jej nie obcina, ale w połączeniu z zarostem chyba dawała rezultaty, bo nie mógł opędzić się od dziewczyn.

-Jedziesz ze mną na zakupy?

-A kupisz mi coś? - zapytałam, jak za wcześniejszych lat. Był ode mnie 5 lat starszy i choć nie zawsze się zgadzaliśmy, to z wiekiem zaczęło się to zmieniać na lepsze.

Michał uśmiechnął się tylko i machnął ręką w stronę korytarza. Otrzepałam się z okruszków, które pozostały na mojej bluzie po śniadaniu i wyszliśmy na chłodne powietrze. Wsiedliśmy do jego rzęcha, zakupionego za marne pieniądze. Kiedy po drugim razie silnik nie zaskoczył, mruknęłam:

-Stare, ale jare?

W odpowiedzi popatrzył na mnie niebieskimi oczami i przekręcił klucz w stacyjce po raz trzeci. Całym autem wstrząsnęło, a na jego twarzy pojawił się szeroki uśmiech.

-Coś mówiłaś mała?

Wyjechaliśmy na główną ulicę, kierując się w stronę centrum, jak wielu mieszkańców tego dnia. Po jakimś czasie dojechaliśmy do marketu i lawirowaliśmy po parkingu, szukając jakiegoś skrawka asfaltu do zaparkowania.

Wyszłam z auta i stanęłam z rękoma w kieszeniach, a chwilę potem i on trzasnął za sobą drzwiami, które wyglądały, jakby zaraz miały odpaść. Obserwowałam go, jak wyciąga z kieszeni paczkę papierosów i odpala jednego. Spojrzał na mnie i znów zaczął szukać po kieszeniach, a potem mało nie zabił mnie rzuconą monetą.

-Idź po wózek, zaraz przyjdę.

Odwróciłam się więc na pięcie, włączając w tłum zakupowiczów, po drodze łapiąc pierwszy lepszy wózek. Regały były wypełnione kolorowymi opakowaniami, które jakby przekrzykiwały siebie, kusząc piękną zawartością. I kaloryczną. Przemknęłam przez dział ze słodyczami, nawet się nie rozglądając. Musiałam być twarda. Starałam się je ograniczyć, a oglądanie czekolad i batoników chyba w tym nie pomagało.

Zwolniłam dopiero w dziale z pieczywem, rozglądając się za Michałem. I nigdzie go nie zauważyłam. Zajęłam się przeglądaniem pieczywa, kiedy do wózka wpadła lawina kolorowych opakowań. Już myślałam, że ktoś pomylił koszyki, kiedy za plecami dostrzegłam Michała. Zlustrowałam przyniesione przez niego produkty.

-Czy ty chcesz mnie dobić? Czekolada?

-I ciastka z ziarnami, Twoje ulubione. - mrugnął. Popatrzyłam na niego z wyrzutem, ale stwierdziłam, że nie warto niczego mu tłumaczyć. Taki już był, robił co chciał, często nie słuchając mojej opinii.

-Dzięki za wsparcie. - powiedziałam tylko, myśląc o mojej decyzji niejedzenia słodyczy, która wyparowała wraz z momentem dostrzeżenia tych wszystkich słodkości.

-Przecież nie musisz się odchudzać, Lena. - próbował złapać moje spojrzenie, ja jednak rozglądałam się po regałach.

-To zdrowy tryb życia, nie odchudzanie.

-Yhm.

-Na serio.

Spojrzał na mnie z miną ,,ja wiem lepiej''. Poczułam, że muszę się wytłumaczyć.

-Nie dopuszczę do takiej sytuacji jak kiedyś. Nigdy więcej. Mam więcej zmartwień.

-Przecież wiesz, że tamci ludzie czepiali się nas z innego powodu. To czy miałaś 5 czy 10 kilo więcej nie miało na to wpływu. Było tylko pretekstem, żeby ci dopiec.

-Nieważne. - mruknęłam. - Nie chcę do tego wracać, ok?

-Wydaje mi się, że akurat my nie mamy tu nic do powiedzenia.

Popatrzyłam na jego twarz, przez którą przebiegł grymas złości.

-Dobra, nie gadajmy o tym. Nie pozwólmy przeszłości zniszczyć naszej przyszłości.

Ramię w ramię pchając wózek zrobiliśmy zakupy, a później ledwo co dotaszczyliśmy je do bagażnika jego ledwo trzymającego się auta. Zapięłam pasy, które się zacinały i uderzając w odświeżacz powietrza wiszący na lusterku, w kształcie rękawicy bokserskiej, zapytałam:

-Jak ty na tego rzęcha wyrywasz dziewczyny? Nie uciekają z krzykiem?

-Wyobraź sobie, że tak zwane ,,blachary'' mnie nie interesują. Mają kochać mnie, a nie moje auto.

-Ok, ok. - uśmiechnęłam się na jego odpowiedź.

Wyjechaliśmy z parkingu i w żółwim tempie zbliżaliśmy się do drogi głównej.

-Jakieś plany na dzisiejszy dzień?

-Raczej nie.

-Tydzień?

-Nie sądzę.

-A na życie jakieś plany masz?- spojrzał na mnie, kiedy czekaliśmy na naszą kolej na rondzie.

-Przeżyć maturalną. - uniosłam kącik ust w odpowiedzi, spoglądając przez boczną szybę.

-Ambitne. - zaśmiał się. - Takie trochę nie w Twoim stylu.

-Może jak poznam jakichś ludzi, to trochę zmienię swoje plany, na razie nawet nie wiem, gdzie tutaj co jest.

-Zaklimatyzujemy się, zobaczysz. Już dwa razy nam się udało, to uda i trzeci, nie?

-Yhm.

Resztę drogi domu przebyliśmy w towarzystwie muzyki sączącej się z radia. Po rozpakowaniu zakupów nie miałam już nic do roboty. Ruszyłam więc schodami na poddasze, nie przyzwyczajona jeszcze do tego domu. Otworzyłam białe drzwi i położyłam się na kremowej pościeli przykrywającej moje łóżko. Zawsze chciałam mieć ogromne łóżko i pokój jak ten, jednak tym razem jakoś nie poprawiał mi nastroju. Wiedziałam, że rodzice chcieli mi wynagrodzić fakt, że znowu się przeprowadzamy i specjalnie wybrali taki dom, aby moje marzenie mogło się spełnić. Czułam jednak, że była to pewna forma przekupstwa. Chyba tylko ja nie byłam zadowolona ze zmiany zamieszkania. Choć poprzednie mieszkanie miało wiele minusów, to jednak brakowało mi go. A może nie chodziło nawet o samo mieszkanie, ale miasto i ludzi, którzy w nim żyli. Miałam tam dobrych znajomych, przyjaciół, których musiałam skreślić wraz z zamknięciem na klucz drzwi od naszej klitki w kamienicy. Kilkaset kilometrów jazdy dobrze uświadomiło mi, że tamci ludzie są już dla mnie przeszłością, jak ja dla nich. Więzi nas łączące nie były aż tak mocne, aby to wszystko przetrwało. Nie wiedziałam nawet, czy będzie im mnie brakować. Leżąc na łóżku i spoglądając w wyświetlacz telefonu, pomyślałam, że raczej tak nie będzie. Nikt nie zapytał mnie, jak minęła podróż i czy podoba mi się mój dom. O adres też nikt nie pytał.

Pamiętam, kiedy to wszystko się zaczęło i ludzie zaczęli spoglądać na mnie inaczej. Nie byłam niczemu winna, bo w końcu rodziny się nie wybiera, jednak skandal miał wpływ i na moje życie. Ogromny wpływ. Kiedy powiedziałam znajomym, że się wyprowadzam, widziałam smutek na ich twarzach, ale i pewnego rodzaju ulgę. Może i moja obecność im ciążyła? Nigdy nie poznałam na to pytanie odpowiedzi. Miałam tylko podejrzenia i może dobrze, że nie dowiedziałam się, czy były słuszne.

Ciekawe, co teraz robią. Czy myślą o mnie, tak jak ja myślę teraz o nich? Może jakoś załatali dziurę , którą po sobie pozostawiłam? Zawsze wydawało mi się dziwne, że otaczający mnie ludzie tak szybko godzili się z rzeczywistością i bardzo łatwo było im przywyknąć do nawet najbardziej dziwnej sytuacji. Ja nigdy takiej umiejętności nie posiadłam. Nie wiem, może to pewnego rodzaju cecha charakteru? Szkoda, życie byłoby łatwiejsze. Zazdrościłam tym, którzy nie przejmowali się na zapas, ponieważ sama nie mogłam tak o sobie powiedzieć. Ludzie mówili mi, że z pewnymi rzeczami trzeba się pogodzić, ale ja zawsze starałam się coś zmienić. Według mnie, żadna sytuacja nie jest do końca przesądzona. Po prostu nie można się poddawać. ,, Dopóki walczysz, jesteś zwycięzcą'' było moim mottem, choć sama nigdy nie określiłabym siebie jako osoby, która cokolwiek zwyciężyła.

-Lena?

Z zamyślenia wyrwał mnie głos mojej mamy. Uniosłam się na poduszkach, próbując ją dostrzec. Usiadła na skraju łóżka i podała mi pięćdziesiąt złotych.

-Nie siedź w domu, poszukaj jakiegoś sklepu i kup sobie to, co ci potrzebne do szkoły.

Przełknęłam ślinę, czując ścisk w żołądku na myśl o 2 września.

-Ok. -wstałam i miałam wyjść z pokoju, ale potem przypomniałam sobie o jednym. Odwróciłam się i nie zważając na to, że miałam już praktycznie 18 lat, przytuliłam się do mamy. Wzdrygnęła się zdziwiona, ale potem objęła mnie i zaczęła kołysać.

-A to za co? - zapytała, puszczając mnie.

-Po prostu dziękuję.

Uśmiechnęła się, a ja zbiegłam po schodach i w biegu ubierając tenisówki wyszłam z domu.

-Pora skompletować rzeczy do tej piekielnej szkoły. - mruknęłam do siebie, idąc w stronę centrum.

*
Jest i rozdział I, dużo dłuższy niż prolog. Mam nadzieję, że się spodobał. ;)
Powolutku odkrywamy postać głównej bohaterki i tych drugoplanowych.

Tło się jeszcze nie zgrało, ale nie mam do niego cierpliwości. Poprawię w wolnej chwili.

A tak w ramach komentarza odautorskiego powiem, że i ja powoli przygotowuję się do szkoły. Zeszyty mam, część innych ważnych rzecz też mam... tylko nastawienie psychiczne jeszcze nie pojawiło się na pokładzie. ;)
Pozdrawiam znad mrożonej kawy, która prawie pozbawiła życia mojego laptopa i lecę grać w Simsy, bo siostra sobie kupiła i kazała mi zainstalować ;)
Oraz oczywiście pokazać się na zewnątrz, żeby ludzie wiedzieli, że żyję ;)

Kolejny post prawdopodobnie w niedzielę. A nawet na pewno, bo już dodany do kolejki. Możecie spodziewać się go po 11. :)

Jakieś pytania? Zapraszam na mojego aska :)

A co wy na to, gdybym wakacyjną-historię, czyli mój trzeci, zawieszony blog, zakończyła... w duecie ze znajomą? ;)